Verliezen, om iets Groters te winnen,
vast raken, om vrij te worden,
falen om jezelf te leren vergeven,
Onbegrepen zijn, om jezelf te leren verstaan,
Jezelf leren liefhebben en nooit meer jezelf in de steek laten.
Sterven om waarachtig te leven.

 

Over dit boek

Er bestaat een weten dat aan alle ratio voorbijgaat. Sommige mensen kennen dat van kinds af aan. Anderen ontwikkelen het in de loop van hun leven en weer anderen vinden zoiets klinkklare onzin, omdat ze zich er niets bij voor kunnen stellen. Als kind wist ik op momenten heel diep, dat ik altijd alles zou weten, wat ik weten moest. Dat was een wonderlijk gevoel, waar ik met mijn verstand niet bij kon. Ik zou ook aan niemand kunnen vertellen, wat ik dan wist. Het was een latent weten, een bewustzijn.

Toen mijn hopeloos verliefd werd op een ander, wist ik dus dat de ramp die mij op persoonlijk vlak overkwam, ook een kans was. Een opdracht. Het bleek een grote uitdaging om hetgeen ik in mijn leven geleerd en geoefend had, via het helpen van andere mensen, nu zelf volkomen te doorleven.
Door het donker naar het licht.
Door de menselijke emoties, kwetsbaarheid, gevoelens van slachtoffer en zo voorts heen gaan. En niet blijven hangen in die emoties. Niet gaan geloven in het drama, maar er dwars door heen vrij, sterk, authentiek en helder worden.

Lang dacht ik dat het onmogelijk zou zijn om dit boek te schrijven, omdat het te kwetsbaar en privé was. Naarmate het drama zich verdiepte, voelde ik wanhoop: hoe zou ik ooit tot vergeving moeten komen? Zou ik kunnen voorkomen dat ik verbitterde?
Het is dan ook met grote vreugde, dat ik nu dit boek afrond. Het is een universeel verhaal geworden, met een aantal uitdagingen waar denk ik ieder mens in zijn of haar leven wel mee geconfronteerd wordt:
Hoe voorkom ik dat mijn emoties het overnemen als er iets heel moeilijks gebeurt, of wanneer een oud trauma getriggerd wordt door de huidige situatie?
Hoe voorkom ik dat ik slachtoffer word, dat ik cynisch of verbitterd raak?
Hoe kan ik beter uit deze ellende tevoorschijn komen?
Hoe kom ik tot werkelijke vergeving en bevrijding?

Het is meer dan mijn eigen verhaal geworden, daarom draagt de hoofdpersoon de naam Christel en niet Conny. In het verhaal, heb ik de verhalen van anderen verweven. Soms in dialogen met een vriend of vriendin, soms als praktijkvoorbeeld. De namen zijn overigens alle fictief, behalve die van mijn overleden broertje, Peter.

Het nawoord is een soort theoretische samenvatting met tips. Dit heb ik gedaan om de lezer die zelf door een moeilijke tijd gaat, zoveel mogelijk handvatten mee te geven, zonder er een theorieboek van te maken.

Mijn persoonlijke verhaal bleek de kapstok te zijn, waaraan ik mijn visie en ervaring van 60 jaar leven en 40 jaar begeleiden van mensen in hun levens- of gezondheidscrises, heb opgehangen.

Mijn visie gaat verder dan fysieke of psychologische gezondheid. Ze betreft een Universele visie op het mens-zijn, die ik – weet ik nu – altijd in me heb gedragen.
Ik wil in dit voorwoord al een paar woorden daarover zeggen, want is het mijn wens dat dit boek mag bijdragen aan de gezonde samenleving die we met elkaar kunnen gaan bouwen.

De tijd waarin we leven, is een tijd van grote ommekeer. Ze is de geboorte van een nieuwe mensheid. Twee maal in mijn leven, heb ik ervaren, dat een mens door een soort stervensproces kan gaan, zonder dood te gaan. De eerste keer heb ik beschreven in mijn boek ‘dansen met de dood’. Dat was toen ik kanker kreeg. Ik heb het toen ervaren als een proces van transformatie, zoals de rups transformeert in een vlinder. De rups ‘sterft’ aan zijn oude vorm om als vlinder tevoorschijn te komen.
Het verhaal in het boek dat je nu in handen hebt, gaat veel dieper. Hier past meer het beeld van de mythische vogel Phoenix, die tot as verbrandt en in vrijheid opstaat.

Toen de wereldwijde crisis rondom corona begon, wist ik dat de mensheid nu door een soortgelijk proces heen gaat. Dit wordt in het eind van het boek kort belicht. Achter in dit boek verwijs ik naar literatuur daarover.
Je kunt dit boek dus lezen als een drama, een roman met diepgang. Maar het kan ook een boek zijn dat je keer op keer leest, omdat je er herkenning, oplossingen, inzicht of inspiratie aan ontleent.

Naarmate voor mij helderder werd, waar we als mensheid nu wezenlijk toe uitgedaagd worden, voelde ik steeds meer dankbaarheid: ik ben de laatste jaren voorbereid.  Meer dan ooit is het nu tijd, dat we het donkere in onszelf en onze wereld aankijken op zo’n manier dat het kan transformeren.
Het is mijn diepe wens om met dit boek – en met lezingen, bijeenkomsten en een nog te vormen platform – krachten en kennis te bundelen. Een mens alleen kan weinig doen. Velen van ons voelen zich machteloos, hoewel ze beschikken over een enorm potentieel aan liefde, inzicht en ervaring die het verschil zou kunnen maken. Maar wanneer we bundelen, kunnen we het hart van de nieuwe mensheid al laten kloppen. Een samenleving creëren die ‘klopt’.

Emotioneel gezonde mensen, creëren samen een emotioneel gezond leefklimaat. Ik geloof dat de tijd daar rijp voor is. Dat is het overstijgende doel, waarom ik dit boek heb geschreven. De sleutel daartoe, is de samenwerking tussen hoofd en hart en tussen wetenschap en weten. Zo kunnen we toegroeien naar een gezonde gezondheidszorg, die een gezonde, veilige maatschappij mogelijk maakt.

Dank voor het lezen.
Conny Coppen 21-03-2021

 

Gedicht bij de omslag:

De Feniks

In zak en as. In puin gelegd
“Knap snel weer op”, wordt er gezegd.

En toch…

Op deze bodem van het bestaan
vind ik de kracht om op te staan;
om te verrijzen uit de as
sterker en vrijer dan ik was.

Geloof in mij, zie de Feniks herrijzen
dan, als het kan, zal ik het bewijzen.
Ik spreid mijn vleugels en hervind
mijn zelfvertrouwen, mijn innerlijk kind,
mijn motivatie en waardigheid,
vertrouwen en hoop in de loop van de tijd.

Ik dompel me in mijn liefde onder
en ik doe het nooit meer zonder.
Zo verrijs ik uit de as.
Het wordt nooit meer hoe het was
Het is beter, er is vuur in mij
Ik ben innerlijk sterker, heel en vrij.
Een nieuwe ik, sterker dan voorheen
herrijst dwars door het lijden heen. 

Conny Coppen 21-11-2018