Lieve {{voornaam}}, vandaag een nieuwsbrief over iets dat mij na aan het hart ligt en waar ik zelf bij tijd en wijle ook aan herinnerd moet worden wanneer – zoals de laatste tijd – mijn vurige span paarden weer eens op hol geslagen is: Compassie en balans.
“Ik merk dat ik veel moeite heb met gewoon lummelen”, zegt Marlies met een zucht, en ze vervolgt:
“Terwijl ik merk dat mijn systeem hier zo naar verlangt. Genieten, Zijn… Niet zo mijn best doen. En voelen.
Ik zoek veiligheid in controle door bezig te blijven, alles te willen begrijpen en steeds weer nieuwe tools te proberen.”
Herkenbaar?
Het als maar goed willen doen, je best doen, beter willen worden, het beter/sneller/perfecter willen doen (of de ander willen verbeteren, het systeem, de wereld)… Het kan dwangmatig worden en dan geeft het spanning. Die spanning heeft effect op zowel je eigen lijf, je denken en voelen, als ook op je omgeving die het genadeloos terug spiegelt.
Je best doen dus. Het lijkt misschien liefevol en is heel vaak ook echt zo bedoeld, maar welbeschouwd …
Waarom doe je eigenlijk zo je best?
Hoe liefdevol is dat eigenlijk… naar jezelf?
En met welke energie ben je dan bezig?
Hoe liefdevol of helend is de toon van jouw spreken en hendelen dan? Wat is de ondertoon?
Die ondertoon is belangrijk. DIE wordt opgepikt door de omgeving en je lichaam.
Klink hier voor het hele bericht
