Bestel het boek. Klik hier.

  NB: Een persoonlijk, gesigneerd exemplaar [/button] kan vanaf 15 juli 2020 via deze link

Klik hier onder voor het inkijk exemplaar (10 pagina’s)   

Ik kom graag in contact met tijdschriften, organisaties, patientenverenigingen en journalisten die dit boek op weg kunnen helpen naar de juiste doelgroep. Denk aan:
  • mensen met kanker,
  • mensen met levensvragen,
  • rouw en verlies
  • levensbedreigende ziekte
  • zorgverleners
  • psychologen, coachen en artsen die met bovenstaande groepen te maken hebben

Voorgelezen fragmenten uit het boek:

Achterflap:

De Proloog:

Wat doe je als het leven ineens rigoureus verandert?

Wanneer iemand sterft, je verlies je partner, je baan of je gezondheid, dan verlies je ook je zekerheden en je houvast. Hoe ga je om met de angst die dat oproept? Stop je gevoelens weg of omarm je wat er is, ook wanneer dat moeilijk is?
Wat is jouw kracht in tijden van beproeving?

Dit is een verhaal, geen theoretisch leerboek. Het is geschreven vanuit kwetsbaarheid en niet vanuit ‘de kenner’, hoewel ik als kenner vanuit het werkveld de gebeurtenissen beschouw. 50 jaar voor het schrijven van dit boek kwam de dood, als een donderslag bij heldere hemel, in mijn leven. Vanaf toen zocht ik naar de essentie en de diepere zin in alles. 40 jaar lang werkte ik met mensen die te maken hadden met verlies op eindeloos veel vlakken.

Datgene waar we ‘als de dood voor zijn’, is juist de poort naar transformatie.
Als de rups wist hoe ze als vlinder zou zijn, dan zou ze zich verheugen in plaats van bang zijn.
Dit verhaal is hier een voorbeeld van. Het speelt rondom de dood: de impact van de dood op een kind en de dreiging van de dood als je een levensbedreigende ziekte blijkt te hebben.

In dit boek gaat Christel op zoek naar genezing en herstel op alle vlakken. Ze doet dit vanuit haar kennis en ervaring en vanuit haar eigen unieke relatie met God. Ze faalt voor haar gevoel en ontdekt hoe dit falen haar dient. Uiteindelijk is er iets diepers dat alle processen leidt. Het inspireert haar op cruciale momenten en geeft haar vertrouwen. Zo komt ze tot belangrijke inzichten.

Dansen met de dood kan je op veel lagen lezen. Ten diepste is het een verhaal over de dans tussen het ego en het Goddelijke, controle en overgave, angst en vertrouwen. Het verhaalt over de dans tussen het kleine ik dat macht en controle verlangt en het Goddelijke dat verlangt de je je toevertrouwt aan iets dat je niet kan pakken, niet kan zien, maar waarvoor niets onmogelijk is. 

Wat mijzelf betreft
Door het verdrietige drama dat in ons gezin gebeurde, heb ik al vroeg mijn angsten in de ogen gekeken. Ondanks dat, bleven er blinde vlekken. Ik denk dat ik zonder de dreiging van mijn eigen dood, toen ik kanker kreeg, nooit was gaan zien hoe zeer mijn leven uit balans geraakt was en waardoor dat zo was.
Nu pas bleek dat ik al mijn eerdere onderzoek gedaan had vanuit een diepe, ongezonde wortel. De wortel zelf was daardoor onbewust gebleven. Dat zie ik bij heel veel mensen terug, waardoor ze niet verder komen, ondanks dat ze toch ‘zo goed bezig’ zijn. 

Soms is ziekte of een stevige crisis de noodzakelijke ‘schop onder de kont’ of een hulp om compassie te leren hebben met jezelf.

‘Een keer goed ziek zijn is heel gezond,’ zei iemand eens tegen mij. Dat is waar, als je er tenminste uit haalt wat er in zit. Ik heb geleerd van – en geleden aan – de vroege aanraking met de dood en ook het ziek zijn.

Zo bracht de dood ons leven.
Hoe mijn ouders om gingen met hun verdriet, heeft mij gevormd. Deels goed en deels gaf het me ‘leerstof’. Leerstof waardoor er ‘werk aan de winkel’ was.
Door alles heen, ben ik mijn ouders buitengewoon dankbaar. Ik ben trots op hen en ik houd van hen, meer dan ik kan zeggen. Tijdens het schrijven van dit boek (en ook al lang daarvoor), hebben wij samen gedanst met de dood; we hebben ons gezamenlijke verleden besproken, de pijn benoemd, de winst gedeeld.

En oooo… wat is dat de moeite waard!

50 jaar nadat de dood ons leven ontwrichtte, kunnen we samen concluderen dat het ons veel heeft gebracht. Juist ook de dood, hoe veel leed dat ook met zich heeft meegebracht. Dat we moesten leren dansen met de dood, dreef ons in eerste instantie verder van elkaar, maar door alles in de ogen te blijven zien, bracht het ons dieper samen.
Als ik dan om mij heen kijk, zie ik mensen die dit niet hebben meegemaakt. En ik zie dat velen niet echt leven, misschien wel om dat ze nooit gedanst hebben met de dood.