In augustus 2018 gaan de inkomsten van het verhuren van ons familiehuis aan zee naar onderstaand project. Doorgaand gaan de inkomsten van de verkoop van c.d’s en e-boeken volledig naar kleine persoonlijke hulpprojecten in de Filippijnen. Op deze pagina vind je info over het huidige doel waarvoor ik geld verzamel. Help je mee!?
Stort €10 op NL79 TRIO 0390 931993 t.n.v. APH Coppen en stuur een email als je persoonlijk op de hoogte gehouden wil worden van hoe je geld besteed is.
Dank je wel!

Hulpprojecten Filippijnen 2019

Project 2
2 zussen helpen een bedrijfje op te zetten, zodat ze hun alleenstaande moeder kunnen ontlasten die nu 14 uur per dag werkt om haar kinderen eten te geven en dat niet meer vol houdt.

Project 1: lesmateriaal voor een klein afgelegen schooltje in de bergen. (Filippijnen)
Gerealiseerd in april 2019
Our little volunteer project at the elementary school of a small isolated village in the Sierra Madre, General Nakar, Quezon, Philippines: thanks to donations, we were able to buy a lot of schoolsupplies in Divisoria, Manila. From here, all boxes and bags had to be transported: 6 hours by bus to Infanta, where we had to sort out everything we bought. In total, the elementary school counts 30kids, so For every kid, we prepared one schoolbag filled with everything they need to go to school. For the teachers we prepared one big box filled with colorbooks, crayons, Alphabet posters etc. The last box was filled with toys and food, to let the kids fully enjoy this day.

The next day, early in the morning, the 4 motors came to our house. When each motor was fully packed, our 1 hour motorride on a rough road through the mountains started. Once arrived at the elementary school of the small village, we saw how much they could use some extras! – this school was nothing more than an empty building made of wood, without any school supplies and with children from whom the parents are not able of buying the basic things they need to enroll school.. Conclusion: Kinda hard to teach….

So, we started our program: all kids lined up and were given their very own schoolbag with everything they need. The teachers also got the boxes filled with school supplies and explanation how to use it. After that we played a few games where the kids could win toys. The successful day ended with food, drinks and a lot of smiles😁

thank u everyone who donated, (Conny Coppen and family) and thank you Jessel Ann Tena and Jessa Tena Astoveza for making this possible! What a wonderful experience!

 

2018 Yvonne Rabino uit de Filipijnen.

Dit jaar ondersteun ik een alleenstaande moeder met 4 kinderen.
Ik heb haar leren kennen toen ik in de Filipijnen was in 2015. Een bewonderenswaardige vrouw waar ik groot respect voor heb. Door dicht naast haar te staan (hoewel op duizenden km afstand) besef ik meer dan ooit hoe goed ik het hier heb.

Yvonne, haar dochter van 17 jaar, heeft tuberculose in de botten.
Zonder behandeling gaat ze dood en lijdt ze ondraaglijke pijn.
Iedereen houdt van Yvonne. Ze is een bijzonder meisje (zie foto).

De ziekenhuiskosten vroegen meer dan ze hadden. Ze moest overal geld leven en vervolgens heeftYvonne zeker een jaar lang medicatie en vervolgens een operatie nodig.  De medicatie is duur en de operatie ook. Familie helpt waar ze kunnen, hulp van liefdadigheidsinstanties is tot nu toe niet gelukt.

Nu hebben we een pijnstillend middel gevonden waarvan ze opknapt! Ze heeft veel minder pijn, kan weer een klein beetje staan, eet weer en slaapt. De hele familie herademt! Er is weer hoop.
Maar ook deze medicijnen zijn duur en als Yvonne is aangesterkt, moet er nog een operatie komen.

Ik heb besloten om deze lieve, prachtige en zeer gelovige mensen door de crisis heen te helpen.
Dat doe ik grotendeels uit eigen zak. Soms verkoop ik iets, soms werk ik in ruil voor een donatie en het geld van de verkoop van mp3 c.d’s gaat ook volledig daarheen.

Yvonne in een van de vele messenger berichten, 1,5 week nadat ze met het pijnstillende middel begon:
” Hello mama conny! Good news, the med that im taking is very effective, there’s a lot of improvement.. i can now stand and there is no much pain. I can now walk step by step but still need a support ..im so happy mama Conny.
Were trying to ask for help in some charity here for my operation and also for my med, mama is working all the papers for it.. but still their not calling back but i hope soon they will.. mama is working hard for additional financial needs..

Were trying hard to find a solution and praying to god that there will be. But right im greatful and couragous to fight this illness because seing some improvements to me makes me more stronger and willing to fight and try .. i know i will be healed and recover, i can feel it mama conny ..soon!

Dank voor je hulp!

Paboy is bijna 3 jaar en komt uit Brikama, Gambia. Hij kan niet goed lopen
Kort na zijn geboorte kon je niet zien dat er iets mis was met de verbinding heupjes-bovenbenen,
maar toen hij ging lopen wél. Als hij zo door zou groeien worden de problemen steeds groter en ook de pijn waar hij nu al over klaagt.
Een operatie zou een oplossing zijn, maar dat kost veel meer dan de ouders kunnen betalen en is in Gambia niet mogelijk.
Paboy kan in Dakar, Senegal (buurland van Gambia) wèl geopereerd worden.
Deze operatie kost ongeveer 3000 euro. Van het geld van de c.d.’ heb ik hem, samen met anderen mogen helpen
2017 Vluchtelingen in Griekenland
Goede vrienden van mij zijn erg geraakt door de heftige situatie, waarin vluchtelingen uit oorlogsgebieden zich momenteel in Griekenland bevinden. Voor zover het in hun vermogen ligt,willen ze graag iets betekenen voor een aantal van deze mensen.
Mijn vriendin is met haar dochter vorig jaar een paar keer naar Athene zijn gegaan om te helpen. Daarna zijn zij en haar echtgenoot rond de jaarwisseling 9 dagen gaan helpen.  Vanaf dit rekening nummer steun ik hun werk van harte.
Wat zij zelf schrijven:
“Dat was een zeer indrukwekkende ervaring. We hebben veel mensen ontmoet, die voor de oorlog hebben moeten vluchten, met een huis in puin en  met verlies van dierbaren. Velen zitten nu al bijna een jaar in kampen of grote leegstaande gebouwen ( squads) te wachten op een plek ergens in een ander land, waar ze de komende tijd weer iets van een leven voor henzelf en hun kinderen kunnen opbouwen. Naast hun getraumatiseerdheid  door alle geweld en vernietiging, hebben ze nu te maken met gevoelens  van uitzichtloosheid. Ze zijn bij de politiek niet in beeld, er gebeurt hoegenaamd niets en ze zitten daar dag in dag uit in deprimerende en soms ook mensonterende omstandigheden.
Wij voelen ons erg geroepen om ze op te zoeken, aan te kijken, naar hen te luisteren, ons hart voor hen te openen, zodat ze het gevoel hebben dat ze wel in beeld zijn. Wij kunnen het grote probleem niet oplossen, maar wel medemenselijkheid tonen, wat zo wezenlijk blijkt te zijn. Hun dankbaarheid is zo groot, het zijn zulke moedige, krachtige zielen die deze weg te gaan hebben. Het voelt als een voorrecht om hen te mogen ontmoeten en ons door hen te laten raken.
Daarnaast kunnen  we ook praktisch helpen. Met het geld, wat we van bekenden en onszelf meehadden, hebben we veel mensen wat kunnen geven: fruit voor de kinderen, gasflessen voor de panden, zodat er weer een week gekookt kon worden ( de ongeveer 1600 vluchtelingen die in Athene in squads wonen, zijn totaal afhankelijk voor eten, kleding e.d. van mensen zoals wij: er is geen zorg van grote hulporganisaties voor hen), kippen voor in de ren op het dak en tuinaarde voor zelfgemaakte groente tuintjes op hetzelfde dak, eten voor mensen die honger hadden, sjaals en mutsen tegen de kou etc. Onze missie was om steeds te kijken waar de nood het hoogst was en daar hulp te bieden, praktisch en vanuit ons hart.
Dit te mogen betekenen voor deze medemensen in nood heeft ons veel gegeven. We zijn ons nog bewuster geworden van hoe goed we het hier hebben en hoe vervuld onze ziel wordt van geven. Het brengt ook een heel innerlijk proces op gang: wat is eigenlijk wezenlijk in ons leven en waar willen we geld aan uitgeven…
Van 3 tot 12 april gaan we weer! Met behulp van onze contacten daar gaan we weer kijken waar we nodig zijn. We gaan ons inzetten om  met het geld wat we mee kunnen nemen, weer goeie dingen te doen.
De eerste afspraken zijn al in de maak.”

Afgerond project april 2016

Help Kikay, Totoi, Diday en Akiro  aan een plek om te wonen

Na jaren hard werken, hopen en bidden, had Evangelina (alleenstaande moeder van 4 kids in de Filippijnen) genoeg geld om haar huis waterdicht te kunnen maken, nadat een eerder huis (met karaoke bar/restaurant) door een tyfoon was verwoest. Kort nadat hun huis weer een ‘happy home’ was, kwam de volgende klap: op de grond waarop hun huisje gebouwd is, komt nieuwbouw. Ze moeten over 3 weken al weg, want de grond is niet van hun! Moeder kwam van pure stress in het ziekenhuis. De kinderen slaan zich er dapper doorheen en werken wat ze kunnen. Ze gaan nu niet naar school12910317_1583880515273428_2092071931_n

Nu hebben ze de optie om een stukje land te kopen naast vrienden op een plek waar ze een winkeltje kunnen beginnen en dicht bij hun familie.
Ik wil hen helpen om dit land te kopen. Het kost € 1000,00.
Als dat lukt, dan hoeven ze nooit meer weg. Dan zijn ze eindelijk veilig. Dan kunnen de kinderen weer naar school en moeder kan werken voor hen.

Hun familie is arm, een paar van hen werken al dag en nacht in het buitenland om er voor te zorgen dat moeder – oma (die voor een hele schare kinderen zorgt zodat de ouders kunnen werken) de kosten van medicijnen en het ziekenhuis kan betalen.
Deze lieve mensen heb ik leren kennen toen ik met mijn 3 zoons in de Filippijnen was. 3 dagen woonden wij bij hun en sindsdien wonen zij in mijn hart.

De vraag is: wilt u mij helpen om het antwoord op hun gebeden te zijn? D.w.z: €1000,00 bij elkaar te krijgen.

Hoe:  

  1. doneer een bijdrage op NL61INGB0005156800 (BIC INGBNL2A) t.n.v. APH Coppen o.v.v. Hulpproject Filippijnen. Stuur een email naar info@connycoppen.nl als u op de hoogte gehouden wil worden van wat er met je geld gebeurt.
  2. Doe mee met de cursus voetreflex massage
  3. 3.    Koop een massagebon voor een voetreflexmassage of nek-schouder massage en/of natuurgeneeskundig advies van een half uur. U betaalt er € 30 voor. Deze actie is gestopt.

Het gehele bedrag gaat naar het project. 

Help Kikay, Totoi, Diday en Akiro aan een plek om te wonen

Dank u wel namens Kikay, Totoi, Diday, Akiro en hun moeder. Voor hen is het een antwoord op hun gebeden en een toekomst die er anders heel anders uit zou zien!

Stuur een email als u op de hoogte gehouden wilt worden van hoe het door hen ontvangen wordt

Op 30-04 wordt dit project afgerond met de cursusdag Voetreflex massage

Hieronder volgt een verslag van al weer het 3e geslaagde hulpproject:

een plek om te wonen geslaagde actie!

Toen Kikay hoorde dat ze het landje konden kopen, sprong hij door het huis heen en weer en riep: “Hoera, hoera!!! We kunnen verhuizen!” Hij was door het dolle heen. Zijn moeder schreef het onderstaande (we communiceren via messenger) :

Ik ben blij en zo gelukig! Mijn hele leven al droom ik ervan om een eigen stukje land te hebben want altijd maar weer verhuizen we van de ene plek naar de andere.Nu voel ik me zo gelukkig, zo ontzettend gelukkig… Ik hou van je Conny… Ik kan niet uitleggen wat ik voel..ik kan het niet zeggen hoe gelukkig ik me voel, maar ik een miljoen keer dank je wel tegen jouzeggen is alles wat ik kan zeggen om mijn blijdschap naar je uit te drukken.DANK JE WEL. Bless you allways….
Vangez Rabino 6 april 0:28

im very happy all of my life i dream to have a own land because of we always transfer …transfer and transfer.nw im happy happy very happy…live u conny….i cant explain wat i feel .and cant tell how happy im nw.becsuse i cant say it in english …but to say a million thanks to u is all i can tell and express to u.thank u …bless u always ….

 

Inmiddels heb ik € 800 aan hen over gemaakt en daarvan hebben ze een stukje land gekocht, officieel met papieren, bij de notaris. Met man en macht zijn ze nu bezig om hun oude hutje daarheen te verplaatsen en een nieuwe plek op te bouwen.
Daartoe maak ik binnenkort nog € 200 aan hen over, zo nodig uit eigen middelen. Dan kunnen ze verder.

Op de foto hieronder: Een kleine ceremonie om te bedanken voor dit geweldige antwoord op hun gebeden

12966089_1589150101413136_1235723474_n

Hieronder: een deel van de notariële acte


12966566_1588665918128221_134692235_n

 

 

Het stukje land waar ze nu gaan wonen

13059481_1594501944211285_2139706567_n       13023250_1594501927544620_39822649_n

 

 

Afgeronde projecten

Eind 2015 afgerond project:
Deuren voor het huis van Evangelina
Dit verhaal vertelt over Evangelina en haar familie. Ze is een alleenstaande moeder met 4 kinderen. Ze had een restaurant met karaoke, maar is nu alles kwijt. Een paar jaar geleden is door een Typhoon haar huis en restaurant/karaoke, met de grond gelijk gemaakt. En in een land als de Filippijnen heb je dan gewoon pech. Geen verzekering, niks. Aki's moeder Nu, na een paar jaar alle zeilen bij zetten, heeft ze weer een huisje, maar ze durfde het ons niet te laten zien. Ze schaamt zich er voor. Het grootste probleem is dat het huis nog geen deuren heeft. Alles en iedereen kan in en uit lopen en als er een restje eten over is, hebben de ratten het snel gevonden. Na lang vragen hebben ze mij deze foto van hun huis gestuurd. Hier woont Evangelina met haar 3 jongste kinderen. En hier woont haar familie. Al pratend met haar heb groeide de wens om te zorgen dat ze haar huis af kan maken. Op z’n minst dat ze deuren in haar huis kan laten maken. Help je mee? Als ik €100,-  verzamel, kan ze de benodigde materialen kopen. Met €150 – €200,- kan ze het huis leefbaar laten maken. Hoe kan je helpen?

huis Evangelina 2

  1. Stort een bedrag op Rek nr NL79 TRIO 0390 931993 tnv APH Coppen o.o.v Project Filippijnen
  2. Bestel de MP3’s van c.d’s van de Tao van gezondheid of Autogene training (Mindfulness en diepe ontspanning). Het geld van eboeken en c.d’s gaat volledig vaan projecten in de Filippijnen! Je vindt alle info hier: http://www.connycoppen.nl/publicaties/cds-mp3-youtube/

Stuur mij een email als je op de hoogte gehouden wilt worden van hoe jouw bijdrage besteed en ontvangen is. Al vast heel hartelijk bedankt! Hier zie je mij (augustus 2015) met Evangelina (links), haar moeder Lola (links van mij) en haar oudste zoon Aki, met wie we 3 weken lang intensief optrokken. thumb_IMG_4772_1024 Wij sliepen 3 nachten in Lola’s kleine huisje wat je hier onder ziet.  Doorgaans zorgt Lola hier voor 10-13 kleinkinderen. Hun ouders werken en Lola zorgt voor de kinderen. Eigenlijk kan ze het niet, want ze is ziekelijk. Toch is ze vrolijk en een spil voor de kleine dorpsgemeenschap waarin ze woont. Lola heeft mijn hart gestolen, wat een prachtig mens! We hebben zo veel liefde ontmoet bij deze toch erg arme mensen. Ze hebben bijna niks, maar geven alles wat ze hebben zo onvoorwaardelijk! Wij kunnen veel leren van hun gulheid, gastvrijheid en hun hartelijkheid. Lola heeft een stenen huis omdat er familie is die haar helpt vanuit het buitenland. Maar in een huisje wat voor onze begrippen nog te klein is voor 1 persoon, wordt daar dus met 10-12 mensen geleefd! De ene kleine slaapkamer was 3 dagen voor ons. Zijzelf en de kinderen sliepen in de kamer en bij anderen. Water halen ze uit de put en je houdt het niet voor mogelijk wat ze in de kleine primitieve keuken allemaal kunnen koken als er gasten zijn zoals wij! Evangelina en haar familie wonen aan zee. Dicht bij de perfect gevormde Majon-vulkaan. Het uitzicht op de vulkaan is prachtig, maar de mensen leven tussen het vuil in grote armoede. Evangelina werkt zo veel ze kan, maar haar gezondheid is niet helemaal goed en dat maakt het soms echt moeilijk, want geld voor medicijnen en een dokter is er nauwelijks. Ik heb – ondanks het gebrekkige Engels – prachtige diepgaande gesprekken met Evangelina gehad. Over de uitdagingen van het leven en over haar herontdekking van de waarde van het geloof. Over de pijn van alles verliezen, de kracht die je moet zien te mobiliseren om de moed niet op te geven, de liefde voor je kinderen die haar daartoe motiveert. Het is leven tussen moed en wanhoop, geloof en vrees. Ze wordt warm als ze vertelt over het geluk wat ze ervaart door bij een spirituele gemeenschap te horen waar ze liefdevolle steun ervaart. Ze is geen vrouw die klaagt, al pratend ontstaat er een band met haar. Ik voel sympathie en het verlangen om haar te helpen. Zelf heb ik nu de middelen niet, maar ik hoop met deze foto’s en dit verhaal jou te overtuigen om iets voor deze lieve mensen te doen. Aki zou haar helpen, hij had een baan gevonden in Manilla. Hij verheugde zich om nu zijn moeder te kunnen helpen, maar het lot zet hem tegen: Hij kreeg zijn loon niet uitbetaald van zijn oude werk (je kan je niet voorstellen hoe idioot het daar gaat, dat kan gewoon. Hij is er weken mee zoet geweest zonder resultaat. Ik heb het van dichtbij mee gemaakt) Tot overmaat van ramp moest hij na een maand zijn nieuwe baan opgeven en terug keren naar zijn Lola en zijn moeder, omdat hij te ziek was om voor zichzelf te zorgen. Floris (die goed bevriend met hem is) heeft zijn reis betaald. Zo gaat het daar, maar zoals Aki tegen mij zei toen ik zelf in geldnood zat: “Voor elk probleem is een oplossing” Help jij mee met de oplossing voor hun? Dank je wel!! Warme groet, Conny Coppen

Afgerond project met Conny’s zoons, zomer 2015

Hulp aan 3 dakloze alleenstaande moeders in Manilla

alle inkopen op de tricycle

hulpproject in Manilla juli-augustus 2015

inkopen doen om 4 families uit het slop te halen

Jennifers kinderen kunnen straks weer naar school!

de jongens die ons hielpen met goedkoop inkopen

Mildrid is helemaal gelukkig met haar nieuwe kraam!

als je kan slapen in een plantenbak heb je geluk!

Augustus 2015 Hulpprojec in Divicoria, een arme wijk in Manilla.

Wat was dit geweldig om te doen. Samen met mijn 3 zoons, 4 gezinnen uit het slop helpen. het kostte maar een paar honderd euro en 1 lange middag tijd. De ervaring van het geluk van deze mensen zal ik nooit vergeten. We kunnen meer dan we denken!
Geniet van deze impressie. Ik hoop dat meer mensen zo iets gaan doen. Wij doen als het even kan in elk geval nog wel af en toe zo’n mooie actie.

Straatbeeld van Divertoria: Overdag Het regent dat het giet. Overal is herrie,stank, verkeer en chaos maar de mensen zijn relaxed. Ze hebben niets en niets te verliezen. Kinderen spelen met modder en water. Ze hebben plezier. Andere kinderen bedelen. Ze giechelen, hebben ze er echt lol in? Een jongetje vaan een jaar of 5 speelt met een kapotte parasol, op de middenberm tussen het opgestopte verkeer van Manilla. Zijn moeder roept. Hij legt de parasol neer en rent tussen alle auto’s door naar haar toe. Wij zijn bij het “huis” van Ate Christi beland. Ate Christi is denk ik een jaar of 50 oud.
Ze is mager, haar gebit is net een vervallen fietsenrek. Zwarte puntjes steken uit een vrij lege onderkaak. Ze oogt doorleefd en staalt een rustige zekerheid uit. Ze woont met haar gezin en kleinkind onder een parasol in het park, dicht bij de fontein. Ze hebben een kraampje. Onder een stuk zeil wat over de parasol gespannen is, verkopen ze koffie, thee, frisdrank en eten. Het staat allemaal op een soort kar, onder het zeil. Water koken ze op een kerosine tank. Het gaat vervolgens in grote thermos kannen.
Hoe veel mensen hier precies wonen is niet helemaal duidelijk.
Ate Christi slaapt met het kleinkind in de oude tricycle die als bed en opslagruimte dient. Daar slaapt de poes ook graag.
De volwassen zoons – Gari en Nilo – slapen in een grote plantenbak onder een stuk plastic dat als zeil dient. Hun kleren zijn altijd nat. Het zeil lekt aan alle kanten. Maar ze zijn blij, het is een goede plek.
Onder de parasol is het relaxed en gezellig. We drinken mierzoete koffie, die eigenlijk in de verste verte niet meer naar koffie smaakt. Daar overleggen we over de beste manier om hier duurzaam een paar mensen uit het slop te helpen. Ze willen ons graag helpen. Ze kennen alle mensen hier en het lot van sommigen weegt zwaar.
Floor besluit dat het goed is als zij er wat mee kunnen verdienen als ze ons helpen.

We maken een lijst met spullen en rekenen uit dat we 4 families uit het slop kunnen helpen. Ate Christi zal ze heel zorgvuldig uitzoeken. Mensen die niet verslaafd zijn, die een droom hebben en die echt heel diep en sterk gemotiveerd zijn om er uit te komen.
Het kleine meisje van 1,5 heeft intussen vette pret als ze probeert om in de parasol-paal in ons midden te klimmen. Ze heeft ondeugende pretoogjes en weet precies wat ze wil. Als ze moe is van de “paaldans” zit ze zoet midden op de tafel en doopt de tandenstokers in het flesje olie wat op tafel staat, tot ze een tik op de vinges krijgt van Gari, want die olie is bedoeld om het eten van de familie en van de gasten mee te kruiden.
Ik zit daar en kijk rond. Ineens bekruipt me een geluksgevoel. Wat is het bijzonder zoals wij hier zitten. Dat we dit doen met elkaar is zo mooi! Ik ben trots op Floor, op hoe hij luistert, nadenkt, zijn vriendelijkheid naar de mensen. De rustige snelheid waarmee hij dingen overziet en dan beslist.

Gari en Nilo besluiten met ons mee te gaan om spullen te kopen. Zij zullen onderhandelen over een goede prijs. En ze weten waar je het beste de dingen kan kopen. We proppen ons met z’n zessen in een overvolle Jeepney en belanden op een markt. (een groot deel van Manilla bestaat uit markt-achtige gebiedjes. Overal kan je eten, drinken en spullen kopen en toch lijkt niemand hier echt iets te bezitten, op een groep rijke geluksvogels na. Er wordt druk onderhandeld.
We kopen 4 fluitketels en 4 pannen, 4 kerosine branders, 4 tafels, 16 krukjes en 4 grote thermoskannen. Dan huren we een tricycle. Deze wordt aan allen kanten vol gepakt. De tafels en stoelen worden bovenop vastgesjord. De rest in grote tassen daar nog weer bovenop. Pjotr vouwt zich dubbel voorin de zijspan en Nathan en ik passen nog net samen op het bankje van de tricycle. Floor gaat achterop de motor, samen met Gary en Nilo.
Hier in Manilla zijn dingen die wij als onmogelijk zien heel gewoon.
Met de overvolle tricycle vervolgen we onze ‘goededoelen-reis’.
We stoppen bij een plek waar ze goedkoop zeil verkopen. Daar kopen we 5 grote dekzeilen. 1 extra voor Gari en Nilo, zodat ze droog kunnen slapen. Ze zijn er ontzettend blij mee! En wat het kost? 150 Pesos = €3 voor 1 zeil.
Nu alleen nog naar een supermarkt voor de basis verkoop-uitzet. We kopen voor alle 4 de families een voorraadje met: zakjes oploskoffe, thee, sliertjes-soep, bekers, soepkommetjes enz. zodat ze dingen hebben om te verkopen en vervolgens van het geld weer nieuwe dingen kunnen kopen. Volgepakt tot de max komen we terug in Divertoria.
Het laatste stukje moeten we lopen, want de Tricycle komt anders niet door de diepe kuilen en over de hoge hobbels heen.
Ter plekke wordt alles uitgepakt en bij het ‘huis’ van ate Christi neer gezet. Mensen komen kijken. Een man van een jaar of 35 staart een minuut vijf strak naar alles wat we doen en loop weg als ik terug kijk. Het geeft me een onveilig gevoel.
Voor het verblijf van Ate Christi zit een ladyboy de voeten van een man te pedicuren. Het duurt wel een uur. Zijn teennagels worden zelfs gelakt.

Jennifer
Als alles is uitgepakt ontmoeten we Jenifer en haar twee kinderen Joshua en Remart. Jennifer woont met haar kinderen op straat. Ze slapen in het parkje en als het regent slapen ze niet, want ze willen liever niet onder de brug bij de andere zwervers. Ze had met haar man een kraampje en een redelijk bestaan net zoals Ate Christi. Tot haar man ziek werd en overleed. Al hun geld ging naar het ziekenhuis. Toen bleef ze met niets achter en leeft sindsdien met haar jongetjes op straat. Ze leeft hier nu 7 jaar. Het is haar droom om weer een beetje geld te kunnen verdienen zodat haar kinderen naar school kunnen. Het is ontroerend om met haar te praten. Ze huilt. “Jullie geven ons hoop”zegt ze. En ze belooft om alles op alles te zetten om dit te gaan gebruiken om weer op te klimmen. Ik geloof haar en de tranen prikken in mijn ogen.

Mildrit
Dan komt ook Meldrit er bij. Ze is in de 60. Ze spreekt geen Engels. Floris luistert en vertaalt moeiteloos.
Ze had ook een kraampje, maar het is door de gemeente weg gehaald omdat ze ergens stond waar dat niet mocht. En sindsdien heeft ze niets meer en zoekt tussen de vuilnis naar eten. Haar kinderen en kleinkinderen wonen ver weg en ze heeft geen geld om hen te bezoeken. Al jarenlang bidt ze elke dag tot God dat ze geholpen mag worden. Ook zij is ontroerd, ze kan het bijna niet geloven. Dat haar gebed verhoord is!

Hulpproject Manilla deel 2: voortgang van ons project Manilla 2-4 aug.

Aki vergezelt ons naar Divisoria. We bezoeken het project. In het algemeen gaat het goed: Jennifer heeft haar winkeltje nu al kunnen uitbouwen. Ze verdient zo’n 500 pesos per dag. . Ze stralen en zijn gelukkig. We drinken wat bij hun kraampje. Stralend vertelt ze dat haar kinderen volgend schooljaar weer naar school kunnen. De oudere dame ziet er fris en blij uit. Ze heeft haar kraampje opgebouwd onder een boom tussen twee wegen. Trots laat ze zien dat ze nu een voorlopige vergunning heeft om daar spullen te verkopen. Als ze nog een seminar volgt, kan ze een blijvende vergunning krijgen. Dan kan niet meer gebeuren wat haar eerder de kop koste: dat alles wordt weg geruimd en ze met niets overblijft. Het tentzeil wat ze kreeg is over een oude parasol gespannen. De mensen die alles regelden lopen mee en geven trots toelichting. De vrouw die alles regelt ziet er fris uit, voor zo ver je er fris uit kan zien met een mond vol gaten en rotte tanden. Zo te zien heeft ze nieuwe kleren gekocht. Hun zoon van Pjotrs leeftijd heeft nu ook een kraampje, dicht bij dat van hun. Ik begrijp dit allemaal niet zo goed, maar volgens Floor is het goed en wel zo afgesproken. Dan is er nog 1 familie die we geholpen hebben, maar nog niet gezien. Ze wonen op twee plekken. In het weekend zijn ze er niet. Morgen wel. Ik weet het niet zo, ik heb het gevoel dat ze zelf veel geprofiteerd hebben van dit project. En ze vragen om meer. Dat kan ik ook niet waarderen: de parasol is kapot en een thermoskan was niet goed. We zijn er niet op in gegaan. Ze proberen gewoon, maar ze hebben genoeg gekregen, vinden wij. We hebben afgesproken dat ze foto’s van die laatste familie en hun kraampje sturen via messenger, voor de sponsors. Daarna was het wat ons betreft welletjes. Dit is een plek waar ik mistroostig van wordt. Overtollige mensen die niets meer hebben. Geen doel, geen functie, geen geld, geen waarde, geen dak boven hun hoofd, geen wc, geen douche, geen eten. Ze zijn vaak te vies om aan te raken. Het is midden op de dag: Op de rand van een vijvertje zonder water, liggen een stuk of tien mensen te slapen. Op twee plastic krukjes, met de benen in een soort karretje, slaapt iemand. De travestiet die pedicure is, zoekt klanten. Een oudere vrouw epileert met haar handen de wenkbrauwen van een man. Overal ligt afval. En overal is herrie en stank. Hiertussen spelen de kinderen die niet naar school kunnen omdat hun ouders geen school kostuum kunnen kopen en het ook niet goed genoeg kunnen wassen. Zoals de kinderen van Jennifer, die wij mochten helpen.  Ze hebben niets behalve hun jeugdige kracht en levenslust waardoor ze plezier hebben om niks. En ze hebben het besef dat ze belangrijk zijn voor hun moeder. Zij blijft op de been en heeft een reden om te leven. Omdat zij haar nodig hebben. Omwille van hen heeft ze nog dromen. Omwille van hen vindt ze onvermoede bronnen van kracht, waardoor ze de kans die ze kreeg kon uitbuiten en nu weer wat geld verdient. Wij zijn dankbaar dat we ergens een klein lichtpuntje konden brengen en o zo dankbaar dat we niet in deze hel hoeven te overleven!

Bedankt voor je bijdrage!!
Pjotr, Floris, Nathan en Conny

PFN e ik gelukkig